Sąsiad - Lisa Gardner

Tytuł oryginału: The Neighbor

Tłumaczenie: Monika Wiśniewska

Stron: 454

Wydawnictwo: Sonia Draga

Moja ocena: 4/6 - dobra

Nazwisko Lisy Gardner nie jest mi obce, czytałam większość jej książek, które przypadły mi do gustu, są to naprawdę niezłe kryminały. Zawsze pojawia się ciekawa intryga, dobrze wykreowani bohaterowie i można liczyć na zaskakujące zakończenie. Ta amerykańska pisarka ma na swoim koncie wiele bestsellerów, ale oczywiście w jej dorobku zdarzały się lepsze, jak i gorsze powieści. Kiedy na bibliotecznej półce dojrzałam Sąsiada, bez wahania wzięłam książkę ze sobą. Mam zaufanie do tej autorki i byłam przekonana, że nie czeka mnie rozczarowanie. 

Na pozór spokojna i nie wyróżniająca się rodzina w postaci męża, żony i czteroletniej córki. Co kryje się za drzwiami ich domu? Pewnej nocy kobieta znika, ot tak. Nie zabiera żadnych rzeczy, zostawia śpiącą córkę. Świadome działanie i chęć ucieczki, a może stoi za tym osoba trzecia? Rozpoczyna się śledztwo, a z każdym kolejnym dniem zwiększa się prawdopodobieństwo, że Sandra nie żyje. Policjanci zaraz kierują podejrzenia w stronę męża. Jego dziwne zachowanie i brak współpracy działają na jego niekorzyść. A może w sprawę zamieszany jest zarejestrowany zboczeniec seksualny, który mieszka kilka domów dalej? W śledztwie pojawia się coraz więcej faktów, które w dużej mierze świadczą przeciwko mężowi. Jednak cały czas nie znaleziono ciała, więc może jednak Sandra żyje. I jaką rolę odgrywa w sprawie ojciec kobiety, zamożny sędzia z nienaganną opinią?

Do gustu przypadła mi sylwetka jednego z głównych bohaterów. I nie mam tu na myśli pani sierżant prowadzącej sprawy, czy ofiary, ale osobę, która była cały czas podejrzana. Autorka stworzyła intrygującą, pełną tajemnic postać jaką jest Jason Jones. Trudno odgadnąć, jakie jest jego prawdziwe oblicze. Dużo tropów świadczy przeciwko niemu, ale mimo wszystko wzbudzał moją sympatię. Pani Gardner w rewelacyjny sposób zarysowała jego obojętność wobec zaginięcia żony, wydawał się pełen wyrachowania i jego zachowanie odbiegało od normy w tego typu sytuacjach. Skrywał w sobie tajemnicę i nie można go zakwalifikować jednoznacznie jako pozytywnego bohatera. W podświadomości gdzieś czyha myśl, że może jednak ma coś wspólnego z zaginięciem żony, a jego zachowanie to tylko chłodna kalkulacja. Wyjaśnienie sekretu mężczyzny może zaskoczyć i pozwoli zrozumieć jego poczynania. O wiele bardziej ciekawiła mnie jego przeszłość niż sprawa zaginięcia, czy też morderstwa Sandry.

Nie mogę jednak zaprzeczyć, że tajemnicze zniknięcie kobiety nie wzbudza zainteresowania. Zaraz uruchomiła się cała machina, rozpoczyna się śledztwo, a na jaw wychodzą tajemnice, które były głęboko skrywane przed światem. Dotychczasowe w miarę spokojne życie, które obfitowało w kłamstwa, sekrety, niedopowiedzenia i podejrzenia, zamieniło się nagle w centrum makabrycznych wydarzeń, w które wkroczyła policja i chmara dziennikarzy. Poza tym autorka nie skupia się wyłącznie na wątku małżeństwa Sandy i Jasona, ale pojawiają się również inne wątki, które  intrygują i urozmaicają fabułę. Sąsiad to nie jest tego typu kryminał, gdzie trup pojawia się co drugą kartkę, ale coś w stylu psychologicznej gry, do której autorka zachęca nas z każdą kolejną stroną. Lisa Gardner napisała naprawdę dobry thriller pełen mrocznych tajemnic i z niezłym studium psychologicznym bohaterów. Po raz kolejny nie zawiodłam się na książce tej autorki.

Trauma - Graham Masterton

Tytuł oryginału: Trauma

Tłumaczenie: Paweł Wieczorek

Stron: 262

Wydawnictwo: Replika

Moja ocena: 3/6 - przeciętna

Graham Masterton to popularny angielski pisarz horrorów i thrillerów, jakiś czas temu po raz pierwszy sięgnęłam po jedną z jego książek, która przypadła mi do gustu. Kiedy w ręce wpadła mi Trauma bez wahania ją wypożyczyłam, tym bardziej że w dość szybkim czasie dorobiła się wiele pozytywnych opinii. Książka zawiera w sobie powieść pod tytułem Bonnie Winter i dwa opowiadania. Nie przepadam za krótkimi formami, więc skupię się przede wszystkim na powieści, która nadaje charakter całej książce.

Bonnie Winter, główna bohaterka, to kobieta, która stara się sprostać problemom dnia codziennego. Jej siedemnastoletni syn wdał się w bójkę i grozi mu sprawa w sądzie. Mąż Bonnie to bezrobotny, wiecznie mający pretensje leń, który całe dnie przesiaduje na kanapie przed telewizorem z piwem w ręce. Kobieta pracuje na dwóch etatach, aby związać koniec  z końcem. Jej praca jest dość oryginalna i zazwyczaj wzbudza niedowierzanie, podziw, albo i obrzydzenie u osób trzecich. Bonnie zajmuje się sprzątaniem miejsc zbrodni, co za tym idzie widziała wiele makabrycznych sytuacji i wie doskonalone, do jakiego koszmaru ludzie są zdolni. Pewnego dnia kobieta znajduje larwę motyla w miejscu potwornej tragedii. W kolejnych sprzątanych domach ponownie natyka się na ten dziwny okaz, który daje do przebadania znajomemu znawcy. Okazuje się, że motyl ten wiąże się z aztecką legendą.

Pomysł na fabułę: sprzątanie miejsc zbrodni i motyw z złowrogą legendą mają w sobie ogromny potencjał na przyzwoity horror, jednak Masterton bardziej podszedł w kierunku thrillera psychologicznego, co mnie rozczarowało. Czytając, cały czas czekałam na jakiś zwrot akcji, na coś zaskakującego i mrocznego, a otrzymałam portret trzydziestoletniej kobiety, która ma problemy małżeńskie. Sylwetka bohaterki jest bardzo dobrze zarysowana, autor skupił się na jej osobie, w realistyczny sposób oddając jej filozofię życiową i emocje, które nią targały. Miałam wrażenie, że cały ten ponury motyw z siłami nadprzyrodzonymi był tylko tłem dla postaci Bonnie, która jest podstawą i najważniejszą osobą w całej powieści. W książce oczywiście nie zabrakło nieco makabrycznych obrazów, które wydawały się bardzo autentyczne, ale niestety czuję lekki niedosyt.

Powieść czytało się szybko za sprawą lekkiego stylu, ale przyczepię do leniwej akcji, w powieści naprawdę niewiele się działo. Trauma mnie nie porwała, nie miałam tego uczucia, że muszę jak najszybciej przeczytać i poznać zakończenie. Masterton miał naprawdę niezły pomysł i potrafi wprowadzić czytelnika w odpowiedni klimat, ale niestety czegoś mi zabrakło. Fani dynamicznej akcji i krwawych horrorów mogą się rozczarować, ale miłośnicy powieści psychologicznych z niewielkimi elementami grozy będą zadowoleni. Ja stoję tak pomiędzy i mam pewność, że jeszcze sięgnę po inne książki Mastertona. Trauma to dopiero moje drugie podejście do jego twórczości, jeszcze nie wyrobiłam sobie opinii i nie wiem, na co stać autora.

Igrzyska śmierci - Suzanne Collins

Tytuł oryginału: The Hunger Games

Tłumaczenie: Hesko-Kołodzińska Małgorzata, Budkiewicz Piotr

Stron: 352

Wydawnictwo: Media Rodzina

Moja ocena: 6/6 - rewelacyjna

Długi czas nie mogłam przekonać się do sięgnięcia po Igrzyska śmierci. Z jednej strony wielki szał, mnóstwo pozytywnych opinii i wychwalanie całej trylogii pod niebiosa. Wiadomo, te wszystkie pochlebne komentarze nie pojawiły się znikąd, książka więc musi mieć w sobie coś wyjątkowego. Z drugiej strony obawa przed przereklamowaną i banalną historią, kolejnym paranormal romance spod znaku sagi Zmierzch, głupiutką opowiastką dla młodzieży. Dość sceptycznie podchodziłam do powieści autorstwa Suzanne Collins i odwlekałam lekturę. W końcu książka wpadła mi w ręce, zaczęłam czytać i przepadłam.

Przenosimy się do Panem, państwa otoczonego dwunastoma dystryktami. Główną bohaterką, jak i narratorką opowieści jest piętnastoletnia Katniss. Po śmierci ojca dziewczyna przejęła na siebie rolę wyżywienia rodziny, ponieważ matka zupełnie odcięła się od rzeczywistości. Historia rozpoczyna się tuż przed dożynkami, podczas których organizowane są Głodowe Igrzyska. Podczas losowania są wybierane dwie osoby z każdego dystryktu, które mają obowiązek w nich uczestniczyć. Na czym one polegają? Celem jest zabicie pozostałych zawodników i przetrwać, a całe wydarzenie jest transmitowane na żywo, dzięki czemu każdy może śledzić w domu poczynania trybutów. Ot, forma rozrywki, która ma uzmysłowić, że społeczeństwo jest całkowicie uzależnione od władzy. Katniss zgłasza się na ochotnika, aby jej siostra nie musiała brać w nich udziału. Tegoroczną areną igrzysk jest środek lasu. Na szczęście Katniss, która potrafi polować, wie jak zdobyć pożywienie w takim miejscu. Jednak czy to wystarczy, aby wygrać? Jak sobie poradzi z pozostałymi graczami? Dziewczyna jest gotowa zacząć walkę na śmierć i życie.

Dawno żadna książka tak mnie nie pochłonęła, jak Igrzyska śmierci. Zaczęłam czytać i odłożyłam dopiero po przewróceniu ostatniej strony, zła, że nie mam w domu kolejnych tomów. Nie jest to głupie romansidło dla nastolatek, ale oczywiście nie zabrakło wątku romantycznego, który został poprowadzony dość przewrotnie. Nie ma tu miejsca na nudnych i mdłych bohaterów, każdy z nich ma odpowiednie umiejętności i wiedzę, które pozwalają im przeżyć, a dzięki sprytowi wpadają na pomysł, w jaki sposób można wyeliminować przeciwnika. Nawet drugoplanowe postaci  mają w sobie coś intrygującego, co nie pozwala przejść obok nich obojętnie. Samo miejsce akcji daje duże pole do popisu, bo jak przetrwać w środku lasu, mając świadomość, że wokół czają się wrogowie? Autorka w rewelacyjny sposób oddała uczucie głodu, strachu i niebezpieczeństwa, opisy niektórych zdarzeń  są bardzo autentyczne. Świat wykreowany przez Collins fascynuje i przeraża zarazem, a okrutna polityka państwa dodaje jeszcze smaczku całej powieści.

Autorka napisała naprawdę zajmującą historię i to bez udziału bardzo ostatnio modnych wampirów, demonów i tym podobnych dziwacznych stworzeń. I to jest wielkim atutem tej książki, bo czy nie odczuwacie już przesytu tymi paranormalnymi istotami? U Collins można poczuć powiew oryginalności, stworzyła nowy świat w nieco postapokaliptycznej wersji, społeczeństwo zastraszone i zmanipulowane przez władzę, a sam pomysł, aby wysłać dzieciaki w dzicz, zdane tylko na własne możliwości i mające się wzajemnie wymordować, może wydać się nawet nieco drastyczny i brutalny. To wszystko powoduje, że książka intryguje już od pierwszych stron. Fabuła jest niezwykle wciągająca, sylwetki bohaterów barwne, akcja trzyma w napięciu, opisy są bardzo realistyczne i bez problemu można wczuć się w historię. Czego chcieć więcej? Polecam z całym przekonaniem.

Cztery pory roku - Stephen King

Tytuł oryginału: Different seansons

Tłumaczenie: Zbigniew A. Królicki

Stron: 511

Wydawnictwo: Albatros

Moja ocena: 4/6 - dobra

Stephena Kinga nikomu nie trzeba przedstawiać, prawda? Nawet, jeśli nie czytaliście jego książek, to na pewno obiło się Wam o uszy to nazwisko. King jest jednym z najpopularniejszych autorów literatury grozy i horroru, a jego twórczość cieszy się dużym zainteresowaniem i zyskała całkiem pokaźną grupę fanów. Gdzie tkwi fenomen? Na to pytanie trudno odpowiedzieć, trzeba po prostu sięgnąć po książkę i przekonać się na własnej skórze. Niektórzy twierdzą, że powieści Kinga są przereklamowane, ale ja nie odniosłam takiego wrażenia. Będąc ostatnio w bibliotece, mój wybór padł na zbiór opowiadań zatytułowany Cztery pory roku, wcześniej wydany jako Skazani na Shawshank. Przyznaję, że nie przepadam za krótkimi formami, ale tym razem zrobiłam wyjątek.

Na początek nowela, na której najbardziej mi zależało. Historia wymyślona przez Kinga została zekranizowana, a film otrzymał siedem nominacji do Oscara. O czym mowa? Oczywiście o Skazanych na Shawshank. Andy Dufrense zostaje oskarżony o zamordowanie żony i jej kochanka. Z natury spokojny o dość zimnym usposobieniu nie zrobił dobrego wrażenia na ławie przysięgłych. Wszystkie zgromadzone dowody świadczą przeciwko niemu, a oskarżyciel nie pozwala nawet na cień wątpliwości. Andy mimo zapewnień, że jest niewinny, zostaje skazany na dożywocie. Przyzwyczaja się do życia w nowych warunkach, wszystko znosi w milczeniu, zyskuje paru przyjaciół, ale również i wrogów. Mężczyzna dzięki swojej inteligencji i sprytowi zdołał zaskoczyć wszystkich: naczelnika, strażników i współwięźniów.

Skazani na Shawshank jest niezwykle sugestywnym opisem więziennej rzeczywistości – brutalnej i opartej na własnych zasadach, które nijak się mają do świata poza murami więzienia. Człowiek uczy się reguł, stara się przystosować do nowego otoczenia, przyzwyczaja do zamknięcia i życia w izolacji. Świeżo przybyli więźniowie szybko muszą pojąć również te niepisane zasady, które tak naprawdę są najważniejsze i  decydują o pozycji w hierarchii. Wybieganie przez szereg, granie zbyt pewnego siebie, albo słowna utarczka ze strażnikiem mogą spowodować katastrofalne skutki dla takiego delikwenta. Każdy ma swoje miejsce i określaną rolę. Więzienie to nie bajka, to nie są wczasy, co wyraźnie widać w opowiadaniu Kinga. W Skazanych na Shawshank zostało również pokazane przewrotne działanie systemu penitencjarnego. Trafia do więzienia niewinny człowiek, wyrok sędziego zniszczył mu życie, odbierając nadzieję na przyszłość. Emocje, jakie targają takim nieszczęśnikiem są zrozumiałe. Z drugiej strony osoba, która kilkadziesiąt lat spędziła w zamknięciu i po tak długim czasie zostaje wypuszczona na wolność nie potrafi odnaleźć się w tej nowej rzeczywistości. Paradoksalnie tęskni za murami więzienia, bo świat jest dla niego zupełnie obcy.

Nie mogę nie wspomnieć o filmie, który miał duży wpływ na odbiór tej noweli przeze mnie. W moim odczuciu ekranizacja jest rewelacyjna i może będzie bluźnierstwem to, co teraz powiem, ale adaptacja filmowa jest lepsza od książki, co naprawdę rzadko się zdarza. Muszę przyznać, że opowiadanie trochę mnie rozczarowało, ale ma w sobie potencjał, który w pełni wykorzystał Frank Darabont przenosząc historię na ekran kinowy.

W Czterech porach roku są jeszcze trzy inne krótkie formy, nad którymi już nie będę się rozdrabniać. Stephen King napisał ciekawe historie, poruszając w nich różne problemy, wykreował bohaterów pełnych skrajnych emocji i dążeń. Tematyka opowiadań jest intersująca i nieco nietypowa, jak na Kinga. Każda z nowel wnosi coś innego i inaczej wpływa na czytelnika, więc z pewnością każdy znajdzie coś dla siebie. Książka daje też możliwość poznać autora z nieco innej strony, bo tylko jedno opowiadanie zawiera śladowe elementy horroru. Podsumowując: Cztery pory roku nie są najgorsze, ale też nie zrobiły na mnie piorunującego wrażenia. Można jednak w nich znaleźć perełki, więc polecam tę pozycję zarówno fanom Kinga, jak i osobom, które nie mogą przekonać się do tego autora, może a nuż zmienią swoje nastawienie.